Ταξιδεύοντας...

Είναι από τις στιγμές που νοιώθεις πραγματικά ελεύθερος. Βλέπεις τα τοπία να αλλάζουν απ' έξω, και οι σκέψεις κυλάνε. Προσωπικά σε τέτοιες στιγμές σκέφτομαι πως θα ήταν η ζωή αν ταξίδευα συνεχώς. Να έχω δηλαδή ένα σάκο, τα απαραίτητα και προαιρετικά καλή παρέα! Να ζω με χρήματα από εφήμερες δουλειές στους τόπους που θα πηγαίνω, γυρίζοντας έτσι όλο τον κόσμο, κάθε βουνό κάθε ποτάμι, κάθε πολιτισμό και κυρίως πολλούς ανθρώπους! Ποτέ εδώ-πότε εκεί, χωρίς μόνιμη κατοικία. "Όπου γης και πατρίς", να κοιμάμαι κάτω από δέντρα ή σε παγκάκια.
Δεν είναι αυτή η απόλυτη ελευθερία; Να μην έχεις φόβο για το αν θα σε ληστέψουν καθώς δεν θα έχεις τίποτα να χάσεις, να μην έχεις αγωνία για το πως θα φαίνεσαι στους άλλους καθώς δεν θα τους ξαναδείς, να μην είσαι βολεμένος στο ζεστό σπίτι σου, να μην είσαι εγκλωβισμένος σε μια πόλη, μια χώρα, μια ήπειρο. Απόλυτη ανεξαρτησία και να ξέρεις ότι μπορείς να βασίζεσαι σε σένα. Τέτοια συναισθήματα δεν βγάζουν όλα τα ταξίδια άλλωστε; Μ' αρέσει πολύ να ταξιδεύω, ανεξαρτήτως προορισμού, καιρού ή μέσου. Με ηρεμεί και μου δίνει δυνάμεις, όπως και στον καθένα. Το κυριότερο... συλλέγεις εμπειρίες.

Να κρατάς ψηλά το κεφάλι

Ο ΝΙΚΟΛΟ ΜΑΚΙΑΒΕΛΙ έγραφε:
"Τα μισά από τα πράγματα που κάνουμε, τα κουμαντάρει η τύχη. Μας αφήνει μόνο τα άλλα μισά να έχουμε τον έλεγχο". Έχουμε όμως τον έλεγχο ή νομίζουμε ότι τον έχουμε; Όλοι αντιμετωπίζουμε σε διαφορετικό επίπεδο βέβαια κάποιες κακοτυχίες, αργά ή γρήγορα-σταδιακά ή μαζεμένες. Αυτό που θα πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι πάντα θα μας πονάνε και ποτέ δεν θα τις συνηθίζουμε. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να τις αντιμετωπίζουμε. Άλλωστε όταν γίνει δεν ξεγίνεται, ότι κι να κάνουμε.

Στην ζωή μας δεν έχει σημασία τι συμβαίνει. Σημασία έχει πώς εμείς το αντιλαμβανόμαστε και πως εμείς αντιδρούμε. Η πρώτη αντίδραση μας είναι: Γιατί σε μένα; Γιατί όχι σε σένα; Nα 'σαι έτοιμος και να περιμένεις και τις δικές σου ατυχίες ή αποτυχίες. Κανένας δεν την έχει σκαπουλάρει.
Αντιδράς πάντα και λες ότι φταίνε οι άλλοι. Ακόμα και αν συμβαίνει αυτό θα πρέπει να δεχτείς με θάρρος το δικό σου μέρος ευθύνης και κοίτα να διδαχθείς από αυτό διότι όσο και αν προσπαθείς να μεγεθύνεις την ευθύνη των άλλων ματαιοπονείς.
Έχεις συνέχεια την αποτυχία ή το λάθος στο μυαλό σου; Τι καταφέρνεις με αυτό; Τίποτα! Σε παίρνει από κάτω το ίδιο το πρόβλημα. Γι’ αυτό δεν θα πρέπει να αφεθείς αλλά να το πολεμήσεις. Να το διώξεις σαν ενοχλητική μύγα. Μια κινέζικη παροιμία λέει: "Δεν μπορείς να αποφύγεις τα πουλιά της λύπης να πετάξουν πάνω από το κεφάλι σου. Μπορείς όμως να μην τ' αφήσεις να χτίσουν φωλιά μέσα του".
Όταν σου συμβεί κάτι θυμήσου τα παραπάνω. Όσο μεγάλο και σπουδαίο φαίνεται κάτι τώρα, μετά από λίγο καιρό θα 'χεις προσαρμοστεί και θα έχει χάσει την σπουδαιότητα του. Ελπίζω να βοήθησα κάποιους…

Θυμάμαι...

Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρός πως ξυπνούσα το πρωί και άκουγα τα πουλιά να κελαηδούν για να υποδεχτούν την καινούρια μέρα. Τώρα σπάνια ακούω το τραγούδι κάποιου πουλιού, και αν ακούσω, κάθομαι ήσυχα για να το ακούσω καλά, μιας και δεν ξέρω πότε θα είναι η επόμενη φορά που θα έχω την ευκαιρία.

Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρός πως ο αέρας που ανέπνεα ήταν πιο καθαρός. Τώρα τα καυσαέρια μου έχουν δημιουργήσει αναπνευστικά προβλήματα.
Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρός, υπήρχαν κάποια πάρκα που είχαν δέντρα, λουλούδια κ.λ.π. Τώρα σπάνια μπορώ να βρω κάποιο μέρος που να έχει λίγο πράσινο, τα πιο πολλά έχουν μόνο τσιμέντο.
Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρός, πως τα παιδιά ήταν πιο αθώα, δεν βιάζονταν να τα ζήσουν όλα από τα 12 τους. Τώρα βλέπω τα παιδάκια να προσπαθούν να μεγαλώσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα, παρασυρμένα από τους γρήγορους και μοντέρνους ρυθμούς της ζωής.
Δεν είμαι και πολύ μεγάλος, δεν έχουν περάσει και τόσα πολλά χρόνια. Είμαι 28 ετών και ελπίζω, τα δικά μου παιδιά να ζήσουν σε έναν κόσμο καλύτερο και όχι χειρότερο από αυτόν που έζησα εγώ. Ελπίζω να έχουν την ευκαιρία να ακούσουν το κελάηδισμα των πουλιών. Ελπίζω να έχουν την ευκαιρία να ζήσουν τα αθώα παιδικά χρόνια που σχεδόν δεν υπάρχουν πια.