Θυμάμαι...

Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρός πως ξυπνούσα το πρωί και άκουγα τα πουλιά να κελαηδούν για να υποδεχτούν την καινούρια μέρα. Τώρα σπάνια ακούω το τραγούδι κάποιου πουλιού, και αν ακούσω, κάθομαι ήσυχα για να το ακούσω καλά, μιας και δεν ξέρω πότε θα είναι η επόμενη φορά που θα έχω την ευκαιρία.

Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρός πως ο αέρας που ανέπνεα ήταν πιο καθαρός. Τώρα τα καυσαέρια μου έχουν δημιουργήσει αναπνευστικά προβλήματα.
Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρός, υπήρχαν κάποια πάρκα που είχαν δέντρα, λουλούδια κ.λ.π. Τώρα σπάνια μπορώ να βρω κάποιο μέρος που να έχει λίγο πράσινο, τα πιο πολλά έχουν μόνο τσιμέντο.
Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρός, πως τα παιδιά ήταν πιο αθώα, δεν βιάζονταν να τα ζήσουν όλα από τα 12 τους. Τώρα βλέπω τα παιδάκια να προσπαθούν να μεγαλώσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα, παρασυρμένα από τους γρήγορους και μοντέρνους ρυθμούς της ζωής.
Δεν είμαι και πολύ μεγάλος, δεν έχουν περάσει και τόσα πολλά χρόνια. Είμαι 28 ετών και ελπίζω, τα δικά μου παιδιά να ζήσουν σε έναν κόσμο καλύτερο και όχι χειρότερο από αυτόν που έζησα εγώ. Ελπίζω να έχουν την ευκαιρία να ακούσουν το κελάηδισμα των πουλιών. Ελπίζω να έχουν την ευκαιρία να ζήσουν τα αθώα παιδικά χρόνια που σχεδόν δεν υπάρχουν πια.